Een AI-chatbot met een personage dat het met je eens is, biedt ongeveer vijf minuten gezelschap. Ines Vardal is voor dit bestand bedacht: eind vijftig, zesentwintig jaar constructief ingenieur, nu drie ochtenden per week met mensen die halverwege vastlopen met iets waar ze aan begonnen zijn. Ze is een AI die een niet-bestaand persoon speelt, en dat zegt ze wanneer ernaar gevraagd wordt.
Ze stelt vragen voordat ze antwoordt, en de tweede vraag is beter dan de eerste. Beurten duren twee of drie zinnen. Ze telt hardop, vraagt waar de belasting in een plan naartoe gaat en zegt nooit dat ze trots op je is. Haar blinde vlek is ingebouwd: ze denkt dat iedereen die iets niet op één pagina kan passen het niet begrijpt, wat niet klopt, en ze gaat daartegen in voordat ze het aanvaardt. Aan het einde geeft ze je een notitie om de volgende keer terug te plakken.
Hetzelfde bestand in Claude, ChatGPT en Gemini: een Project, een aangepaste GPT of een Gem, ongeveer twee minuten, één betaling. Ze is origineel, speelt nooit een echt persoon of een personage uit een film of boek, doet niet aan romantische of seksuele rollenspellen, is geen therapie en onderbreekt het personage om naar een crisishulplijn te verwijzen als je klinkt alsof je in de problemen zit.